det esch e flotti jungi Frau
sie schaffet wie es Ross am Wage
vom Morge bis zum spähte Abe.
Sie fend emmer ja de Rank
Stobe, Chochi potzt sie blitz und blank
ond was chönt mer jo no mache,
seit Es und tued so freudig lache.
Und jetzt esch Zieht, i fahre of Willisau
det machi s`gliche enere flotte Frau
potze, choche, ornig mache
öpe die e guete Chueche bache.
Und z`Mittag de goni weder hei
ha fascht echli müedi Bei
de darfi no mi Bruef usübe
de Wisu chond no vo de Rüebe.
Grüess Gott du liebe treue Chond
jetzt schlod för dech die Chlauestond
zieh us dini Schueh und schöne Socke
dini Hühnerauge döi gli nöm zocke
Und die Zechenägel chöme ou no dra
de besch de weder e flotte Ma
chansch weder go öber Stock und Stei
nöme weh tued Fuess unds Bei.
s`Dechterwort möcht der säge
häb sorg zo dim täglich Läbe.
All zu vöu schaffe, das esch ned guet
schwächt Dies Lache und de frohi Muet.

Am Antonius-Tag Stättebach
das mer am 17. Jänner god of Stättebach
zo dem bekannte Antonius dem Buurepatron
oder "Söitöni" wemer ehm sid i de Buuresprach.
Oeber hundert Johr alt esch die Spettelschür
do obe nebem schöne, markante Schloss
het trotz mängem Haguwetter, Blitz ond Füür
ond schärme gä e Chueh, Chalb ond Ross.
Sie chönnti Mängs verzöuhe
vo de guete alte, schöne Ziit
vom Aernte ond stränge Heue
wo vöu Handarbeit dehender liet.
Ond Ross met ehrem starche Welle
händ zeigt, dass ehri Chraft vom Fach
zäh Fueder ums Hemmelswelle
zoge händ odner Schüür ond Dach.
D`Schüür esch vou, ond aues em Schärme
die Stöck send gföut bes onders Dach
es Zügniss vom Meisterchönne
ond zeigt, dass er esch vom Fach
De Gräniger Jost i sine vele johr
nemmt de Bäse, wöscht s´Ifahr
frisiert die Stöck grad wie gschore
das zügt vo Freud ond Stouz vom Buurejohr.
Mänge Spetteler hed Freud gha
wener i de Schüür het öbis chönne mache
as Muser, Bäsebender oder ou as Dängelima
oder em Gäbu wo wot Chalbere wo wache.
Die alti Original vom Spettel
send i de alte Lüüt no guet em Ohr
de Chregel met sim alte Chettel
ond Rosetti met sim goldene Humor.
Em Stau send stouz gstande
die schöne Semmentaler Chüeh
ond de Chüeni hets geut verstande
het se pflegt, nemmt sech alli Müeh.
Die Schüür ond das ganzi Schlossfeld dobe
esch Eigetum vo de Ortsbörgergmein
drom esch si as Spettelschüür gnennt worde
ond leferet Melch ond Härdöpfel is Heim.
Ond langsam chond e anderi Ziit
e fröschi Frocht fougt of de Schlossfeldmatte
Sport esch jetzt de neui Hit
seit de Stadtrot im chüele Schatte.
Aber das macht Willisau bekannt
es zwöits Magglinge esch es worde
ond das Grafestädtli em Henderland
esch zom echte Sportzemtrum worde.
Aber d´Spettelschüür esch trotzdem gstande
onder Heimatschutz im Henderland
esch was mer onder dem Stall hed gfonde
verrotet die Ziit vom alte Ritterstand.
D´Schlossschüür esch läär, kei Chüeh me drenne
was chönt mer met de Schüür scho mache
de Stadtrot duet sech ernsthaft bsenne
ond plötzli tued die Idee erwache.
Dä lang ersehnti Jungmüetteretraum
düend doch e Chenderhüeti mache
das wär doch de rechtig Platz ond Rum
för die chend z´betreue ond z´bewache.
Em Ifahr duet mer e Saal iboue
womer höt düent Neugebort-Tag fiire
schänke dem Ombou volls Vertroue
düend em Architekt härzlech gratuliere.
(Toni Bussmann) Seite nach oben
De Alpufzug vo Adelbode
esch wiet u breit bekannt
die Chüeh am früeche Morge
laufe ue a de steile Wand.
Die Aelpler sie frohlocke
met eme frohe Jodelgsang
ond die Chüe met erne Glogge
send s´Echo vo de Felsewand.
Gar schmal führt ehres Strössli
met Risiko, of die schöni Alp
send vorsechtig Chüe ond Chälbli
seit de jongi Herde Knab.
S´Aelplersauge rechtig strahle
chond er glöcklich obe a
e Sennejutz klengt os de Kehle.
Freud darfisch am Aelplerlebe ha.
Wochtig töne die grosse Treichle
das esch de Stouz vom Chüehrstand
und die frömde Gäscht bestuune
de schöni Brüch vom Schwizerland.
Engstligenalp die wonder schöni
werst bewacht vo de Berges welt
paar houndert Chüeh, met dem Kroni
weide fredlich of dem Feld.
Die markante reine Simmentaler
send de Stoutz vo s´Aelplers Vieh
so wie üsi schöne Berg u Täler
so standhaft söll üsi Rasse si.
Wer Freud hed a Fels und Berge
und am schöne Wasserfall
de söll d`Engstligenalp erlebe
das Paradies vo Berg und Tal.
(Toni Bussman) Seite nach oben
Der elfte Augustmorgen,
ein echter Regentag.
Viele sind ausgeflogen
vor Angst was kommen mag.
Der Mond bewegt sich vor die Sonne,
entzieht das Tageslicht,
kauft Brillen gar in Tonne,
man fast von Panik spricht.
Doch wär es besser auf alle Fälle,
eine Fahrt ins Lenkertal.
Im Hotel Simmenfälle
dort ist es ganz feudal.
Brauchst keine neue Brille,
die Simme rauscht ins Tal.
Du kannst in aller Stille
bestaunen den Wasserfall.
Das Wasser rollt zu Tale.
Es spricht sein eigen Lied
und höhlt den Stein zur Schale,
worin das Wasser flieht.
Das wilde Nass der sieben Brunnen
ein Rätsel bleibt für alle Zeit.
Niemand weiss, woher sie kommen,
auch für Blocher ein Geheimnis bleibt.
Statt an den jüngsten Tag zu denken,
kehrt lieber zum Simmenfall.
Die Wirtin wird Dich reich beschenken,
im schönen Grund vom Lenkertal.
(Toni Bussmann) Seite nach oben
Egolzwil esch scho lang bekannt
sogar im ganze Schwizerland
denke mer zrogg wies frühner esch gseh
wos Wauwilermoos on en See esch gseh.
Ond am Strand vo dem See noch alte Gschecht
hend Pfaubouer gwohnt, ganz eifach ond schlecht.
Send go jage go fesche noch altem Stil
und gnosse die sonnegi Lag vo Egolzwil.
Das seid sech d`Lisbeth vor vele Johre
mi Ma esch jo z`Egolzwil gebore
do weimer wohne am sonnige Bort
mer boue es huus amene schöne Ort
ond weder werd Egolzwil jo bekannt
dor ehri Missnäierei im ganze Land.
Ehri gschekti Hand, ond de promti Service
füehret d`Lisbeth bes zur Schwizermiss.
Wie mängi schöni, flotti Schwizermeid
hed sech präsentiert imene Eglichleid.
Ond jedes Chleid esch ganz perfekt
wo es grosses Talent der hender steckt.
I Farbe ond Maas, do alles nor stemmt
i de Lisbeth vo Egolzwil, nor einzig das glengt.
Wär drühondert Misse bekleidet im Läbe
esch selbst e ehrevolli Miss möchte ech säge
met Nodle ond Fade ond gschekter Hand
esch s`Lisbeth de modischi Miss vom Schwizerland.
(Toni Bussmann) Seite nach oben